Mehmet Tuncay 'ın Ardından
Kahvaltısını etmeden evinden çıkmaz, kahveye gelir. Gülen yüzüyle belirir kapıda, onu görüp de surat asmak ne mümkün,içimde bir aydınlık, gönlümde bir ferahlık filizlenir. Kahveden sonra oturduğu yerde kıpırdanmaya başlar,anlarım; dışarıda ayaz bile olsa sigarasına katık çaylar bahçeye söylenir.Lafımız hiç bitmez, biz konuşuruz, güzler yaza evrilir.
Bıyıkları kimliğidir, adından önce bilinir. O kadar takıldım ki bıyık mevzusuna, bir gün gerçekten kesti. Romantik bir adama dönüşüyordu nerdeyse, yeniden uzattı,kendine geldi.
Daim takım elbise giyerdi, saçlar yana yatık. Kravatını eliyle düzeltir dururdu, parmağında gümüş yüzük.
Biz meslektaş, arkadaş .
Zayıflamak için mucize bir yol duyduysak, diğerine söylemeyen taş olur. Yumurtayı çift yemeli, süt içmemek lazımmış;hey dağlar hey, hikâyeler Bolu' dan Çorum'a yol olur.
Bazen atıverir tepem, bulurum bir eksik, alttan alır. Üzerine giderim, sorarım hayatın formülünü, bıyıklarını kemirir, kızarır, mahcup olur.
"Erhan abiyle" diye başlayan cümleler kurar gözlerinde pırıltıyla, kimselere değişmediği abisi, aramızdaki köprünün mimarı olur.
Biz abla - kardeş, yaşam heveskârı.
Sevdalandı, dinledim. Kederlendim, dinledim.
Yoruldum, anladı. Umutlandım, anladı.
Üç paket sigarayı uç uca bağladığı geceler oldu, bilirdim, yine de her doğan güne gülümseyerek uyandı.
Karıncanın kalbine basmış mıdır,hiç sanmam.
Sendika onun işiydi, siyaset onun. Politik yollarda fıkralar. Yüzümüz aynı yöne bakmasa kaç yazar, dostluk tarlasında açar günebakanlar.
Dava adamıydı, güneşsiz günlerimde sorgusuz sualsiz ardımda durdu. Gariplik, mahsunluk çökerse bazen ona da vardık, geçici dünya oyunu.
Malda mülkte gözü yoktu hiç, isteyene kredi kartını şifresiyle verir.
Öğrencileri evladıydı, öğretmenler meselesiydi, Bolu' nun her okulunda sâdası bâkidir.
Biz sırdaş, dert ortağı.
"Sayfayı çevirelim" derdim, çevirirdik. Çok güzel gülerdi, çok içten gülerdi,güler geçerdik. Onu tanıştırdığım kim varsa teşekkür etti bana, "ne iyi insanmış,ne iyi" dediler, sayesinde gönendik.
Birlikte İstanbul'a gidecektik, her seferinde niyetlendik, gidemedik.
"Bir fotoğraf çektirelim de hatıra kalsın" diyerek poz verirdik, göbekler içeri çekik.
Biz hayat yolcusu, trenden erken inmek neden?
Bir daha " Nilüfer Hocam" deyişini duyamayacağım, son harfe basa basa. "Makamınızda mısınız?" diye sormayacak, makamlar kalmıyor adem oğluna. İnsanın arkadaşını yitirmesi zormuş ciğerim, nasıl geldik buralara.
Fotoğraflara gerek yok ,ah Mehmet Tuncay ah, gözümün önünde her hatıra.


















